TL;DR
RFP daje złudzenie, że wybór dostawcy technologii da się sprowadzić do tabelki punktów. W praktyce arkusz ocenia tylko to, jak dobrze oferta odpowiada na pytania z dokumentu — a to coś zupełnie innego niż rzeczywista wartość rozwiązania dla firmy. Dostawcy odpowiadają na dziesiątki szczegółowych pytań, nie znając często budżetu, harmonogramu ani realnego stanu istniejącego środowiska zamawiającego.
Największe koszty ujawniają się dopiero po podpisaniu umowy: migracja, integracje, uzależnienie od jednego dostawcy. W momencie składania oferty te elementy są praktycznie niewidoczne, a mimo to przesądzają o tym, czy wdrożenie faktycznie się opłaci. Więcej mierzonych kryteriów wcale nie poprawia kontroli nad jakością usługi, jeśli jej wartość zależy od wielu powiązanych ze sobą elementów naraz.
RFP daje decyzji pozór matematycznej precyzji, choć w technologii najdroższe błędy często zaczynają się właśnie tam, gdzie kończy się arkusz punktowy.
Czytaj cały wpis u źródła
