TL;DR
Agenci AI przyspieszyli pisanie kodu, ale testowanie za nimi nie nadąża, więc wąskie gardło przesuwa się na weryfikację. Piotr Zając opisuje trzy poziomy: klasyczną automatyzację (np. Playwright), testowanie wspomagane AI i w pełni autonomiczne, a na końcu wizję „dark testing factory”, w której agent-menedżer zbiera sygnały z interfejsu i logów, a model je interpretuje.
Ciekawsze od wizji są ograniczenia: agenci szukają perfekcji i potrafią testować w nieskończoność, zbyt szerokie uprawnienia to ryzyko prompt injection, a ich logi trudniej audytować niż klasyczne. Gość przekonuje, że decyzje powinny zostać po stronie ludzi, a wykonanie po stronie deterministycznych narzędzi.
Witam w trzysta dwudziestym ósmym odcinku podcastu „Porozmawiajmy o IT”. Tematem dzisiejszej rozmowy jest testowanie kodu z wykorzystaniem agentów AI.Dziś moim gościem jest Piotr Z...
Czytaj cały wpis u źródła// tagi